คำสั่ง (Prompt) ที่ละเอียดแม่นยำสำหรับการสร้างวิดีโอไลฟ์สไตล์สาว "แกล" (Gyaru) ญี่ปุ่นในปี 2007 พร้อมความสวยงามแบบกล้องดิจิทัลยุคแรก และความต่อเนื่องของตัวละครที่ชัดเจน
[สรุป] หนึ่งวันสบายๆ ในปี 2007 ของสาว "ฮิเมะแกล" (Hime Gyaru) วัย 19 ปี ที่ทำผมทรงพองฟู เพื่อนถ่ายวิดีโอเธอจากด้านข้างด้วยโหมดวิดีโอของกล้องดิจิทัลคอมแพคโดยไม่มีการพูดคุย ความละเอียด 480p, อัตราส่วน 16:9, ความยาว 15 วินาที แบ่งเป็น 7 ช็อตแบบตัดฉับ (ช็อตละประมาณ 2 วินาที) ในสถานที่ที่แตกต่างกัน ไม่มีทรานซิชันหรือการเฟด ตัวละครไม่รับรู้ถึงกล้อง: ไม่สบตา ไม่โชว์สิ่งของ ไม่โบกมือ ไม่โพสท่า เธอจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ทำอยู่ เป็นเพียงเศษเสี้ยวของชีวิตประจำวัน ไม่ใช่การแสดง ไม่มีบทพูด ไม่มีคำบรรยาย
[ตัวละคร] นิยามความงาม: สาวสวยสไตล์ญี่ปุ่นที่มีเสน่ห์เทียบเท่ากับนางแบบนิตยสารแกล มีเสน่ห์ในจังหวะทีเผลอมากกว่าตอนโพสท่า ใบหน้า: ผิวขาวซีด (พื้นผิวสมจริง), คิ้วสีน้ำตาลหนา, ตาสองชั้นขนาดใหญ่พร้อมขนตาปลอมที่ดูหนา, จมูกเล็กได้รูป, ริมฝีปากอวบอิ่มเงางาม, ใบหน้าเรียวเล็ก ผม: ผมทรง "โมริกามิ" (Morigami) สีชานม (ผมพองฟู) ช่วงโคนผมยีให้พองสูงและปลายผมดัดลอนใหญ่หนา ซึ่งเป็นสไตล์แกลที่เป็นเอกลักษณ์ของยุคนั้น ในช็อตตอนเช้าผมจะดัดลอนแค่ครึ่งเดียว เสื้อผ้า (ชุดลำลอง ไม่เน้นสไตล์จัดจ้าน): เดรสสีชมพูอ่อนยาวถึงเข่า, คาร์ดิแกนสีขาวคลุมไหล่, รองเท้าแตะส้นเตี้ย, กระเป๋าสีขาวใบใหญ่ (ไม่มีตัวอักษร) ของใช้: "เดโคเดน" (โทรศัพท์ฝาพับที่ตกแต่งด้วยคริสตัลและไข่มุกแวววาว สีชมพูและขาว ถือในลักษณะพับปิด ไม่เห็นหน้าจอ) นิสัย: ชอบเช็กทรงผมโดยการยกผมขึ้น, เดินสะดุดรองเท้าส้นสูงเล็กน้อย ใบหน้า ทรงผม และเสื้อผ้าต้องเหมือนกันในทุกช็อต
[ตัวละครอื่นๆ] เพื่อนสาว (ตากล้อง): ไม่ปรากฏตัว แต่มีเสียงหัวเราะเบาๆ เสียงลมหายใจ และเสียงขยับกล้องเป็นระยะ (ไม่มีคำพูด) เพื่อนที่ขับรถ: เห็นเพียงช่วงไหล่และแขนในที่นั่งคนขับในช็อตที่ 3 และ 7 (ผมบ๊อบสีบลอนด์, เล็บสีชมพู)
[ยุคสมัย, สถานที่, แสง] ฤดูร้อนปี 2007 ① ตอนเช้าในห้อง (แสงนุ่มนวลผ่านผ้าม่าน ไม่มีกระจกในเฟรม) ② ระเบียงทางเดินอพาร์ตเมนต์ (แสงสีขาว) ③ ที่นั่งข้างคนขับในรถของเพื่อน (แสงกลางวัน, หน้าต่างเปิดแง้มไว้) ④ ระเบียงคาเฟ่ (แสงแดดช่วงบ่าย, ไม่มีป้ายร้าน) ⑤ ด้านในกระเช้าชิงช้าสวรรค์ (แสงสีส้มช่วงเย็น, เห็นวิวเมืองนอกหน้าต่าง) ⑥ ทางเดินริมทะเลตอนกลางคืน (แสงไฟถนนและความมืดของทะเล) ⑦ เบาะหลังของรถขณะเดินทางกลับบ้าน (แสงไฟถนนที่วิ่งผ่าน) เลือกสถานที่และมุมกล้องที่ไม่ให้มีป้าย ตัวอักษร โลโก้ หรือหน้าจอติดเข้ามาในเฟรม
[กล้อง] พื้นผิววิดีโอจากกล้องดิจิทัลคอมแพคปี 2007: มีสัญญาณรบกวน (Noise) ในที่มืด, สีค่อนข้างเหลือง, มีการสั่นไหวแบบถือด้วยมือ ถ่ายแบบถือด้วยมือ, องค์ประกอบภาพไม่สมบูรณ์แบบ, มีจังหวะโฟกัสวืดวาดบ้าง, แสงมีความผันผวน รักษาความห่างจากตัวละคร 2-4 เมตร, ซูมเฉพาะตอนถ่ายมือหรือถ่ายด้านข้าง ตัวละครไม่สนใจกล้อง ไม่มีการกันสั่น, กิมบอล, โดรน, สโลว์โมชั่น, แสงแบบภาพยนตร์ หรือการปรับสีแบบโฆษณา กล้องอยู่ในตำแหน่งที่มนุษย์ถือได้จริง (ยืน, นั่ง, ย่อตัว, เดิน, นั่งข้างๆ) ไม่มีมุมกล้องที่เป็นไปไม่ได้ (มุมจากอากาศ, ในน้ำ, บนเพดาน, มุมสูงตรงๆ, นอกรถที่กำลังวิ่ง, หรือจ่อหน้าใกล้ๆ) ตากล้องคือคนจริงๆ ในพื้นที่นั้น หากตัวละครเคลื่อนไหว ตากล้องจะตามด้วยความล่าช้าเล็กน้อย บางครั้งจัดเฟรมแบบหลวมๆ ไม่มีเงาสะท้อนในกระจก
[ช็อต] (ช็อตละประมาณ 2 วินาที, สถานที่/กิจกรรม/อารมณ์และท่าทาง/ตำแหน่งกล้อง):
1. ห้อง, แสงเช้าอ่อนๆ: กำลังม้วนผมด้วยที่ม้วนผม อารมณ์: จดจ่อกับการทำผม แลบลิ้นออกมาเล็กน้อยขณะเช็กช่อผมที่ม้วน กล้อง: จากด้านข้าง ไม่มีกระจก
2. ระเบียงอพาร์ตเมนต์, แสงสีขาว: เดินด้วยรองเท้าแตะ สะดุดหนึ่งครั้งแล้วแตะกำแพง อารมณ์: เขินอาย มองไปรอบๆ แล้วเดินตามปกติ กล้อง: จากด้านหลัง
3. ที่นั่งข้างคนขับ, กลางวัน: หลับตาพริ้มรับลมจากหน้าต่างที่เปิดแง้ม อารมณ์: ผ่อนคลาย ไม่สนใจผมที่ปลิวตามลม กล้อง: เอียงตัวมาจากเบาะหลัง
4. ระเบียงคาเฟ่, ช่วงบ่าย: เก็บเชอร์รี่บนพาร์เฟต์ไว้กินคำสุดท้ายแล้วหยิบเข้าปาก อารมณ์: มีความสุข หรี่ตาลง ผ่อนคลายไหล่ กล้อง: จากฝั่งตรงข้ามโต๊ะ
5. กระเช้าชิงช้าสวรรค์, ช่วงเย็น: เอาหน้าผากพิงหน้าต่างมองลงไปที่เมือง อารมณ์: เหม่อลอยครุ่นคิด ปากเผยอเล็กน้อย กล้อง: จากที่นั่งฝั่งตรงข้าม
6. ทางเดินริมทะเลตอนกลางคืน: พิงราวระเบียง ไม่สนใจผมที่ยุ่งเหยิงจากลมทะเล ปล่อยมือที่คอยจับผมไว้ อารมณ์: ปลดปล่อย หลับตาลงท่ามกลางสายลม กล้อง: จากด้านข้าง ใต้แสงไฟถนน
7. เบาะหลังรถขณะกลับบ้าน: หัวพิงหน้าต่าง เริ่มหลับ อารมณ์: ง่วงนอนอย่างพึงพอใจ กล้อง: จากที่นั่งข้างๆ ตามแรงสั่นสะเทือนของรถ ประมาณวินาทีที่ 00:14 ภาพตัดเป็นสีดำทันที ไม่มีการเฟดออก
[รายละเอียดอุปกรณ์] ที่ม้วนผมเป็นพลาสติกสีขาวพร้อมสายไฟที่พันกันยุ่งเหยิง เดโคเดนเป็นคริสตัลสีชมพู/ขาวลายหัวใจ ดูเหมือนกล่องเครื่องประดับเมื่อพับปิด กระเป๋าสีขาวเป็นหนังเทียม เปิดอ้าไว้ รองเท้าแตะมีสายรัดสีชมพูและส้นเตี้ย กระเช้าชิงช้าสวรรค์มีที่นั่งเป็นพลาสติกสีขาว
[ข้อห้ามเรื่องข้อความ] ห้ามมีตัวอักษรที่อ่านออก, โลโก้, ป้าย, ฉลาก, หน้าจอแสดงผล หรือตัวเลขในเฟรม ให้เปลี่ยนสิ่งของที่มีตัวอักษรเยอะๆ เป็นเวอร์ชันเรียบๆ
[ฟิสิกส์/ความต่อเนื่อง] ฟิสิกส์โลกแห่งความเป็นจริง ไม่มีนิ้วเกิน, มือติดกัน, กายวิภาคบิดเบี้ยว, วัตถุลอยได้, สิ่งของหายไป หรือการเปลี่ยนรูปร่างกะทันหัน เท้าต้องแตะพื้น คริสตัล หมวก กระเป๋าเป้ และเสื้อผ้าของเพื่อนต้องเหมือนกันในทุกช็อต
[เสียง] เสียงบรรยากาศธรรมชาติเท่านั้น (เปลี่ยนไปตามช็อต): เสียงที่ม้วนผม, เสียงรองเท้าแตะบนทางเดิน, เสียงรถวิ่งและเสียงลม, เสียงจานชามในคาเฟ่, เสียงกลไกชิงช้าสวรรค์, เสียงทะเล/ลม, เสียงรถวิ่งตอนกลางคืน ไม่มีคำพูด อนุญาตให้มีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ หรือเสียงลมหายใจจากตากล้องและตัวละครเป็นครั้งคราวเท่านั้น ไม่มีดนตรี ไม่มีคำบรรยาย ไม่มีเสียงเอฟเฟกต์สังเคราะห์
[บรรยากาศ] บันทึกของวันธรรมดาที่ทำให้ผู้ใหญ่ที่เคยผ่านปี 2007 มาคิดว่า "เคยมีสาวๆ แบบนั้นอยู่จริงๆ" เป็นการรวมเศษเสี้ยวของจังหวะทีเผลอ ไม่ใช่การโพสท่า ให้ความรู้สึกโหยหาอดีต สดใส และมีความเป็นมนุษย์อย่างลึกซึ้ง เน้นความรู้สึกที่ว่ากล้องบังเอิญอยู่ที่นั่นพอดี