İlk uzun makalem; biraz uzun, bu yüzden beğenip sonra okumak üzere kaydetmenizi öneririm.
Beni takip eden arkadaşlar bilir, son zamanlarda AI portreleriyle uğraşıyorum.
Bu seri ağırlıklı olarak ChatGPT'nin image-2 / gpt-image-2 modeli etrafında şekilleniyor. Öyle 'güzel bir kadın portresi yaz' deyip şansa bırakmak gibi bir oyun değil. Set set çalıştırmakla ilgili.
Çiçek tarlaları, meyve bahçeleri, eski köşkler, karatahtalar, stüdyo çekimleri, direkt flaş, yumuşak sis, CCD. Aynı tema için defalarca poz, lens ve ışık değiştiriyorum. Bazen bir setten sonra iyi olanlar gerçekten harika, başarısız olanlar ise inanılmaz derecede saçma oluyor.
Birkaç gün önce Eagle portföy klasörüme göz atarken o yığına bakakaldım. Nasıl desem? Son zamanlarda AI için bir fotoğraf asistanı gibi çalışıyormuşum gibi hissettim.
Ben sahneyi, ışığı, aksesuarları, makyajı ve hareketleri yazmaktan sorumluyum; o da aklımdaki görüntüyü yakalamaya çalışıyor. Ardından gezinirken fark ettim ki, tutarlı sonuçlar veren prompt'lar ne en uzun olanlar ne de en süslü kelimelerle dolu olanlar. En iyi çalışanlar bir 'fotoğrafçılık kopya kağıdı' gibi.
AI'ya metafizik bir dilek kuyusu gibi davranmanıza gerek yok. Ona bir fotoğraf ekibi gibi davranabilirsiniz. Fotoğrafçı kamera pozisyonunu bilmeli, makyaj sanatçısı görünümü bilmeli, stilist kıyafetleri bilmeli, sahne amiri sahadakileri bilmeli, aksesuar ekibi masadakileri bilmeli ve post prodüksiyon nihai görüntünün film, direkt flaş, yumuşak sis mi yoksa bir cep telefonu anlık görüntüsü mü olduğunu bilmeli. Bir prompt bu seviyeye yazıldığında, sadece boş bir 'güzel insan' kabuğu üretmez. Bir varlık hissi oluşmaya başlar.
Birkaç taneye bakalım.
Bunun anahtar kelimesi 'antika tarzı güzellik' değil. Şunlar: eski ahşap masa, kuş kafesi, küçük kuş, el yapımı kağıt, parşömenler, bambu perdeler, pencere çerçeveleri, rüzgarda dalgalanan tül perdeler, pencerenin dışında beyaz pus arka ışığı. Görüyorsunuz, karakter çerçevenin sadece bir parçası. Görüntüyü asıl taşıyan şey bu oda.
Şuna bakın.
Yaz Papatyası Tarlası Hasır Şapka Film Portresi. Bu da sadece 'yaz kızı' değil. İçinde papatyalar, hasır şapka, büyük beyaz çiçek ön planı, benekli ağaç gölgeleri, mavi gökyüzü, kümülüs bulutları, çimen, bir piknik battaniyesi ve ayrıca alçak kamera açısı ile ön planda bulanık çiçekler var.
Bu sefer en çok bahsetmek istediğim şey bu. Portre prompt'larını 'kişi'den başlayarak yazmayın. 'Bu fotoğraf neden iyi?' sorusundan başlayın.
Eskiden Ben de Saçma Şeyler Yazardım
AI portreleriyle oynamaya ilk başladığımda kolayca bir hata yaptım. Çılgınca 'güzel' yazardım. Net, atmosferik, üst düzey, sinematik, enfes, gerçekçi, ince detaylı. Bu kelimeler işe yarar mı? Biraz. Ama çok boşlar. Bir fotoğrafçıya 'Benim için üst düzey bir fotoğraf çek' demek gibi. Fotoğrafçı muhtemelen size bakıp soracaktır: nerede çekiyoruz, ışık nasıl, kıyafet ne, ruh hali ne, yarım vücut mu tam vücut mu, lens kişiden ne kadar uzakta? AI da aynı. Güzelliği anlamadığından değil; hangi tür güzelliği istediğinizi bilmediğinden.
Bu yüzden daha sonra portre prompt'ları yazarken önce kendime bir soru sordum: Bu görüntünün 'çapa noktası' nedir? Bazı görüntüler sahne yüzünden iyidir. Bazıları ışık yüzünden. Bazıları makyaj yüzünden. Bazıları lens açısı yüzünden. Bazıları bir hareket yüzünden. Önce bu şeyi yakalayın, sonra sonraki kelimelerin oturacak bir yeri olur.
Katman 1: Ayakta Kalabilen Bir Sahne Verin
Artık portre yazarken temelde 'iç mekan,' 'dış mekan' veya 'stüdyo çekimi' gibi büyük kelimeler yazmıyorum. Çok belirsiz. Bunu belirli bir mekan olarak yazıyorum. Örneğin, 'eski köşk çalışma masası' sadece bir 'antika tarzı oda' değil. Eski bir ahşap masa, kuş kafesi, sarı-yeşil kuş, serpilmiş taneler, antik kitaplar, el yapımı kağıt, parşömenler, hokkabaz taşı, eski porselen meyve tabağı, şeftaliler, bambu perdeler, pencere çerçeveleri, eski karyola. Bu eşya dizisi çok gibi görünüyor ama her aksesuarın görünmesi için değil. AI'ya bir 'mekansal yoğunluk' vermek için.
Ona diyorum ki bu oda boş değil. Burada biri yaşamış. Eski ahşabın nemi, kağıt, tül perdeler, bir kuş kafesi ve biraz toz var. Sahne kurulduktan sonra kişi içeri girdiğinde doğal hale geliyor.
Örneğin yaz meyve bahçesi setini ele alalım.
Sadece 'meyve bahçesi portresi' yazmadım. Yapraklar, dallar, yeşil meyveler, asmalar, bambu sepetler, meyve sepetleri, hasır şapkalar, meyve suyu, pipetler, doğal patikalar, yoğun bitki örtüsü arka planı. Daha da önemlisi bir cümle yazdım: 'Lens sanki meyve ağaçlarının dalları ve yaprakları arasında saklanmış gibi.' Bu cümle çok işe yarıyor. Çerçeveye zorla ön plan engeli sokuyor. Ön plan olunca görüntü düz olmuyor. Engelleme olunca fotoğraf, AI'nın kişiyi bir fonun önüne koymasından ziyade gerçekten biri tarafından çekilmiş gibi görünüyor.
Bir sahnenin iyi yazılıp yazılmadığını artık üç katmanı olup olmadığına bakarak değerlendiriyorum: Ön planda ne var? Kişi nerede? Arka planda ne var? Üç katman da boşsa, büyük olasılıkla çok düz bir görüntü üretecektir.
Katman 2: Sadece Stil Değil, Görüntüleme Yöntemini de Yazın
Birçok kişi stil yazmayı sever: film hissi, CCD, sinematik, dergi hissi, atmosferik. Bunları yazabilirsiniz ama yeterli değiller. Artık 'hangi cihazla çekilmiş gibi göründüğünü' yazmayı tercih ediyorum. Örneğin: Fujifilm fotoğrafçılığı, Nikon fotoğrafçılığı, cep telefonu anlık görüntüsü, direkt flaş CCD, yüksek anahtar kremsi yumuşak sis stüdyo ışığı. Farklı cihazların arkasında farklı görüntüleme mantıkları vardır.
Fujifilm dış mekanda genellikle yüksek doygunluk, mavi gökyüzü ve film greni getirir. Direkt flaş CCD sert gölgeler, cilt yansımaları ve bir varlık hissi getirir. Yumuşak sis stüdyo çekimleri düşük kontrast, bulanık kenarlar ve kremamsı parlak noktalar getirir. 'Üst düzey' yazdığınızda AI nasıl üst düzey olacağını bilemez. 'Yüksek anahtar kremsi yumuşak sis stüdyo ışığı, geniş yumuşak ışık alanı karakteri önden ve yandan sarar, genel pozlama hafif yüksek, düşük kontrast, sanki bir Pro-Mist filtresinden çekilmiş gibi' yazarsanız nereye odaklanması gerektiğini bilir.
Bu 'Beyaz Orkide Yumuşak Sis' görüntüsü bu mantığı izler.
Bu görüntüde en memnun olduğum şey yüz değil. Işığın çok yumuşak olması. Eller, çiçekler, beyaz masa üstü ve arka planın hepsi ışıkla yumuşatılmış. Prompt'ta gerçekten işe yarayan şeyler 'yüksek anahtar,' 'yumuşak sis,' 'düşük kontrast,' 'ön plan bokeh' ve 'parlak noktalar hafif taşmış ama ölü beyaz değil' oldu.
Küçük bir ipucu: sadece ışığın güzel olduğunu yazmayın. Nereden geldiğini, nereye düştüğünü ve sonunda nasıl bir etki yarattığını yazın.
Katman 3: Makyajı Bir Eğitim Değil, Çapa Olarak Yazın
Portre yazarken başka bir tuzağa düşmek kolaydır: makyaj tanımını giderek uzatmak. Far, kirpik, aegyo-sal, dudak parlatıcısı, burun köprüsü aydınlatması, yanak allığı, cilt dokusu—her şeyi tıkıştırmak. Ben de bu çukura düştüm. Sonuç, bazı görüntülerin güzellik reklamları gibi görünmesi ve hatta yüzlerin sahte görünmeye başlamasıydı. Daha sonra makyajın en iyi 'minimum tanınabilir çapalar' ile yakalandığını buldum—o yüz için en önemli tanımlama noktaları.
Örneğin, 'Şeftali Oksijen Portresi'nde makyaj çapaları şunlardır: şeftali pembesi tatlı makyaj, kremamsı cilt, şeftali rengi allık, göz altı allığı, nemli şeftali pembesi dudaklar, meyve saç aksesuarları ve kurdeleli saç süsleri.
Odağın 'kusursuz özellikler' olmadığını göreceksiniz. Odak, tüm yüzün bir şeftaliye benzemesi. Allık, dudak rengi, saç aksesuarları, aksesuarlar ve ışığın hepsi bu hisse hizmet ediyor. Bu noktada, prompt'a birbiriyle çelişen bir sürü makyaj stili yazmayın. 'Soğuk ve dünyadan bıkmış' yazıp aynı anda 'tatlı ve enerjik' yazmayın.
Katman 4: Sabit Hareketler Değil, Hareket İskeletleri Yazın
Birçok kişinin takıldığı yer burasıdır çünkü AI portrelerinin en kolay başarısız olduğu yer pozdur. Fazladan bir parmak, kırık gibi bükülmüş bir boyun, bağlanmayan bacaklar. Artık 'kameraya arkadan bakma' veya 'vücut dönük ama baş geri dönmüş' gibi pozlardan varsayılan olarak kaçınıyorum. İyi görüntüler üretemeyeceklerinden değil; başarısızlık oranı çok yüksek. Özellikle boyun ve omuzlar—kolayca bozuluyorlar.
Bu yüzden hareket iskeletleri yazmayı tercih ediyorum. Örneğin: Baş aşağı, gözler aşağıda, parmaklar masadaki yapraklara hafifçe dokunuyor. Çimende güneşlenerek oturuyor, kameraya bakmaya zorlanmıyor. Meyve ağacı dalları arasında koşuyor, yana doğru gülümsüyor ama baş ve omuzlar aynı yönde. Yüzünün yakınında bir şeftali tutuyor, oyuncu bir yakın çekim anlık görüntüsü.
Bu 'Kara Tahta Profesyonel' görüntüsü birkaç şey yüzünden işe yarıyor: kara tahta, formüller, kimlik kartı askısı, siyah çerçeveli gözlükler, gece ofisi, direkt flaş. Hareket karmaşık bir dans figürü değil; sadece eller masayı destekliyor, vücut hafifçe yana dönük, direkt flaşla kameraya bakıyor. Flaş ne kadar doğrudan olursa, hareket o kadar basit olmalıdır, çünkü direkt flaş vücut yapısını çok net bir şekilde ortaya çıkarır.
Katman 5: Biraz Rastgelelik Verin, Ama Yönü Rastgele Yapmayın
Eskiden rastgelelikten korkardım. Prompt'ların olabildiğince katı yazılması gerektiğini düşünürdüm. Sonra bunun böyle olmadığını fark ettim. Portreler için en kötü şey tüm görüntülerin aynı görünmesidir. Artık bazı yerlere bilerek değişkenler bırakıyorum. Örneğin: 'Tüm aksesuarların görünmesi gerekmez, kompozisyon ihtiyaçlarına göre seç.' Veya 'Her görüntü için lens mesafesi değişir.' Veya 'Hareketler ve ifadeler rastgeledir, kameraya bakmaya gerek yok.'
Bu 'Yaz Deresi Çiçek Tacı' tipik bir örnek. Yönü net: yaz, güçlü ışık, çiçek tacı, yeşil saç, bahçe perisi havası. Ancak karakterin doğrudan kameraya bakmasını zorunlu kılmıyor. Sonuç olarak görüntü daha doğal. Benim hissim, en istikrarlı yapının 'her şeyi kilitlemek' değil, 'stil iskeletini kilitlemek ve çerçevenin nefes almasına izin vermek' olduğu yönünde.
Şu Anki Yaygın Yazım Tarzım
Eğer AI portreleri yazmak istiyorsanız, önce o uzun 'evrensel' prompt'ları öğrenmeyi önermiyorum. Bunun yerine istikrarlı bir yapı kullanın. Kabaca şöyle yazıyorum:
En boy oranı, gerçekçi fotoğrafçılık, belirli portre teması, belirli kamera veya görüntüleme yöntemi
Karakter temeli, açıkça yetişkin, yüz şekli/mizaç, saç stili, makyaj çapaları, gerçekçi cilt dokusu
Giysi stilizasyonu, renk, malzeme, gerçekçi giyilebilirlik, temayla ilişkisi
Sahne, ön planda ne var, kişi nerede, arka planda ne var, hangi aksesuarlar olabilir
Lens, uzun çekim mi yakın çekim mi, geniş açı mı orta yakın mı, düşük açı mı yukarıdan mı, cesur kırpma, sığ alan derinliği
Hareket/İfade, net bir hareket iskeleti, kameraya bakmaktan kaçınabilir, doğal baş/omuz yönü
Aydınlatma, ışığın nereden geldiği, nereye düştüğü, hangi parlak noktaları/gölgeleri/parlamaları/greni ürettiği
Negatif kısıtlamalar, plastik cilt yok, deforme parmak yok, fazladan uzuv yok, keskin kafa dönüşü yok
Asıl Nokta, Öğeleri Birbiriyle İlişkilendirmek
Bu görüntülere göz atarken bir his özellikle belirgin: iyi görüntülerde öğeler birbirini 'tanır.' Şeftaliler ve allık birbirini tanır. Hasır şapka ve ağaç gölgeleri birbirini tanır. Kara tahta ve kimlik kartı askısı birbirini tanır. Kötü görüntüler sadece çirkin değildir; genellikle birbirini tanımayan öğelere sahiptir. Bir kişi bir fonun önünde durur, ancak kıyafetler başka bir dünyadandır, ışık başka bir dünyadandır ve aksesuarlar sadece yapıştırılmıştır. İşte bu 'AI kokusunu' yaratır.
Aslında, Prompt Yazmak Kendi Estetiğinizi Geliştirmektir
Dürüst olmak gerekirse, bu kadar çok portre yaptıktan sonra, prompt'ların artık büyü olmadığını düşünüyorum. Onlar estetiğinizi geliştirmeye zorlayan araçlar. Net yazamazsınız çünkü kafanızdaki görüntü henüz net değildir. Ön planlar, aydınlatma, lensler, hareketler, makyaj ve aksesuar ilişkileri hakkında yazmaya başladığınızda, görüntülere bakış şeklinizin de değiştiğini göreceksiniz.
AI estetiği önemsiz kılmadı; onu daha spesifik hale getirdi. Daha önce ifade edemediğiniz tüm o hisler artık kelimelere dökülmek zorunda. Bu şeyleri net bir şekilde açıklayabildiğinizde, AI görüntüleri nihayet uslu durmaya başlıyor.
En Kısa Versiyon
Bugün bir şeyi alıp götürecekseniz, şunu hatırlayın: Bir portre prompt'u yazma sırası şöyle olabilir: Tema, Görüntüleme Yöntemi, Karakter Stilizasyonu, Sahne İlişkileri, Lens Kompozisyonu, Hareket İskeleti, Aydınlatma Dokusu, Negatif Korkuluklar. 'Güzel kız'dan başlamayın. 'Fotoğraf neden iyi?' sorusundan başlayın.
